Müllerthal trail Luxembourg

Müllerthal trail Luxembourg

Op een doordeweekse vrijdagnamiddag in de auto springen en holder de bolder richting grens der belgenland denderen, daarvoor durven wij tijdens de week wel eens een uurtje langer werken. Als twee autoloze armoezaaiers (wereldverbeteraars?) raceten we met de Clio van de bommie über die Deutsche autobahn terwijl de mensen die aan de kust wonen de zon zagen zakken in de zee. Geen water voor ons dit weekend, hoewel dat niet aan de speekselrijke dame achter de tankstationbalie gelegen zal hebben. U raadt het al, wij zijn in Luxemburg, land der goedkope naft en nog goedkopere kledingstijlen. Achtertuinverlof noemen ze zoiets in vaktermen. Er even tussenuit, onthaasten en deconnecteren. Kots. Gewoon lekker de natuur opzoeken en ondertussen nog meer hapklare Instagram spam online gooien dan anders. Heurlijk.

Volgens de blogskes is de Müllerthal regio tegen de Duitse grens het ‘Klein-Zwitserland’ van Luxemburg. Persoonlijk vond ik het erg lijken op het Klein-Zwitserland van België, namelijk Luxemburg, maar desondanks sprak de hotelreceptionist ons aan in het Engels, toverde hij terstond een kamerupgrade uit zijn computer en gooide er royaal nog een mop achteraan. De jacht op de Vlaamse toerist woedt hier in alle hevigheid, zoveel is duidelijk. ‘1-0 Waalse boerkes!’ moet die gedacht hebben.

// welkom in Luxemburg!

Met bergbotinnen naar de kroeg

Trekpleister voor onthaasters en outdoorliefhebbers in Luxemburg is de Müllerthal trail, met zo’n 112km aan bospaadjes, rotsformaties en pittoresque dorpjes om uit te mixen en te matchen. In principe bestaat de trail uit 3 verschillende loops van om en bij de 40km die op twee plaatsen overlappen, maar uiteindelijk kies je zelf hoe hardcore je wilt gaan. Het is perfect mogelijk om een week uit te trekken, de volledige trail af te leggen zonder je iets aan te trekken van de bewoonde wereld en enkele dagen (clandestien) in het bos te bivakkeren, maar evengoed om tijdens een dag of weekend enkele van de mooiste stukken te combineren, één van de vele campings of hotelletjes als uitvalsbasis te gebruiken en ‘s avonds een frisse LaChouffe of verwarmende irish coffee binnen te slurpen in het dichtstbijzijnde kaffaat. Erg ver ben je namelijk nooit van de bewoonde wereld verwijderd. En dan ‘s morgens nog even voor dag en dauw langs de instafamous Schiessentümpel waterval passeren vooraleer aan te vallen op dat rijkelijk ontbijtbuffet. Helemaal top.

Persoonlijke processie

En wat dat wandelen betreft? Dat mag er ook wel wezen. Na welgeteld 25m liepen we vanop de parking net buiten Echternach de verkeerde kant op waardoor we drie kwartier later met het schaamrood op de wangen op onze stappen moesten terugkeren. De locals zagen dat het goed was. We lieten het niet aan ons hart komen, daar zorgden spectaculaire rotsformaties met welluidende namen als Perekop, Teufensinsel, Goldfralay en Eulenburg en een verse baguette met brie wel voor.

Vier seizoenen in één dag

Wie de route liefst op z’n mooist ziet en al eens graag een camera mee door de bossen zeult komt hier in de herfst het best aan z’n trekken, wanneer de laaghangende zon het geelrood bladerdek doorboort en de paddenstoelen welig tieren. Niks beters dan opwarmen naast een stoveke in een lokaal staminee na een lange, actieve dag op den buiten. Of in de lente, wanneer de natuur opnieuw in al z’n glorie heropleeft en het nog niet over de koppen lopen is. Wij hadden midden april het voorrecht overvallen te worden door alle seizoenen tegelijk. De eerste bloesems vroren bijna kapot bij een winters temperatuurtje van twee graden, een heuvel verder zakten we nog kniediep weg in afgevallen bladeren, zonnige momenten werden afgewisseld met hagelbuien en ‘s morgens werden we wakker met 5 cm sneeuw. De weergoden draaiden duidelijk overuren dit weekend.

Generatie tegenstrijdig

Dobberend in de jacuzzi van de suite die ons werd toegewezen overpeinsde ik die avond mijn oorspronkelijk plan om er dit weekend met tent en knapzak op uit te trekken, te overleven van wat het land me schonk en voor een weekend één met de natuur te worden. Dat plan had echter op hevig weerwerk van mijn Braziliaanse wederhelft gestuit, die met overtuigende argumenten had aangedragen dat zoiets echt wel niet meer van deze tijd is. Nu gaan mensen glampen terwijl ze reclame maken voor hotels bij de schare online vreemdelingen die meekijken in hun leven. Eén worden met de natuur kan ook van nine to five om vervolgens een kraakwitte badjas aan te doen, een uurtje in de sauna door te brengen en vervolgens een verdieping lager op uw pantoffels een portie haute cuisine te gaan verorberen. Ik spoot nog een sloot badschuim in het warme water en besloot dat we de slechtste keuze nog niet hadden gemaakt. Wat is het heerlijk om een millenial te zijn.

Dagtrippers

Op zondag hadden we onze wandelportie wel gehad en besloten tussen de suïcidaal overstekende wilde zwijnen rond te cruisen op zoek naar meer verborgen parels onder de Luxemburgse valleien. Het enorme fort van Vianden kon ons alvast bekoren, maar eigenlijk is het leukste gewoon rondrijden langs kronkelbaantjes in de vallei van de Sûre met Maps.me open op zoek naar machtige viewpoints, statige kastelen en 180 graden riviermeanders. Een echte aanrader voor de dronepiloot die ik voorlopig nog niet ben. Tijdens een volgende trip naar Luxemburg passeer ik graag ook nog in onder andere: Bourscheid, Clervaux,  Esch-sur-Sûre en de ‘Valley of the Seven Castles’.

Praktisch

  • Hotel Bon Repos in Scheidgen heeft haar naam niet gestolen. ‘t Is daar goed vertoeven, al hangt daar wel een prijskaartje aan.
  • De Müllerthal trail staat garant voor 112km wandelplezier, clandestien gebivakkeer en confrontaties met hardcore outdoorsnobs. Of gewoon voor een eindje door het bos sjokken, wat kiekjes bij de Schiessentümpel waterval en een driegangendiner als beloning. Je kiest zelf.
  • Route 2 (de middelste loop) wordt algemeen als de zwaarste maar ook mooiste van de drie routes beschouwd.
  • Buschauffeurs in Luxemburg geven blijkbaar geen bal om zwartrijders, betalen of niet, c’est comme vous voulez monsieur!
  • Berdorf is het meest idyllische dorpje van de hoop, en een uitstekende uitvalsbasis.
  • Picknicken blijft het beste ooit.

Chernobyl

Chernobyl

Als ik één ding geleerd heb op wereldreis dan is het dat de beste trips impulsief zijn en in een opwelling van wild idee in realiteit omslaan. Bovendien is een vrij weekend tijd zat om Bilbo Baggins-gewijs de wijde wereld in te trekken. Dinsdagavond ergens tussen Antwerpen en Mechelen las ik een artikel over kernenergie in België, vrijdagavond was ik al in een muf busje onderweg naar het centrum van Kiev. Chernobyl, dat ligt namelijk ook in Oekraïne. Lang geleden gebeurde er daar een kernramp. Tot zover mijn kennis over een geweldig zwarte pagina in onze menselijke geschiedenis. Van voor mijn tijd, maar eigenlijk ook van tijdens én lang erna. Onbewoonbaar gebied voor de komende 20.000 jaar, dat is de waanzin ver voorbij als je erover nadenkt. Maar in tijden waarin dark tourism floreert en de discussie volop woedt over huidige generaties die toekomstige met een joekel van een probleem opzadelen, misschien wel een interessante case study. Op weekenduitstap naar Chernobyl: een bloemlezing.

Zaterdagochtend, 10 uur. Ons busje arriveert aan de zogenaamde ‘Chernobyl exclusion zone’, het gebied in een straal van 30km rond de ontplofte kerncentrale. Met paspoort en toegangskaartje dat onze gids ons net in de handen duwde schuiven we aan in een korte rij om de ‘grens’ over te steken. Een potige Oekraïense militair in camouflagetenue werpt een achteloze blik op mijn paspoortfoto en gromt instemmend. Ik loop, volledig uit vrije wil, het hoogradioactieve gebied binnen.

// welcome to Chernobyl

Follow the leader

Wie na de toegangscontrole vrolijk zijn eigen weg dacht te gaan komt van een kale reis thuis. Dit ontruimde gebied blijkt bijna net zo groot te zijn als Antwerpen. De provincie welteverstaan. In grote delen ervan is de hoeveelheid schadelijke straling nog veel te hoog om plompverloren toeristen door te laten struinen. Braaf de gids volgen is dus de boodschap, en het aantal stops is beperkt tot enkele key points-of-interest die een beeld schetsen van de ramp en haar nasleep. We krijgen instructies om niks aan te raken en niet op de grond te gaan zitten. Dat zou wel eens problemen kunnen opleveren bij de contaminatiecontrole op het eind van de dag. Er gaat een rilling door me heen. Niemand gaat graag zonder broek naar huis bij temperaturen rond het vriespunt. En anders ook niet.

// de hoofdstraat van Chernobyl, waar de opruim van radioactief stof 33 jaar na datum nog steeds gewoon doorgaat

Poverty porn maar dan anders?

Een van onze eerste stops is een verlaten weeshuisje langs de kant van de weg. Enkele gemeen zwiepende dennentakken langs het overwoekerde toegangspaadje slaan me om de oren met een imaginaire lading cesium 137 wanneer ik me er een weg doorheen baan. Mijn verbeelding slaat op hol terwijl de natuur in haar vuistje lacht. ‘Hoogmoed komt voor de val’, fluistert een knoestige spar me toe. Ik stap over de drempel en laat de realiteit van de ramp langzaam tot me door dringen. De inderhaast achtergelaten slaapzalen, kinderschoentjes, tekeningen en speelgoed liggen hier al dertig jaar te rotten. Door de jaren heen misschien hier en daar wat fotogenieker geëtaleerd in aandoenlijke tafereeltjes door fotografen die het advies van hun gids in de wind sloegen en nu ongetwijfeld een kankermeloen als hoofd hebben. De tristesse is hier bijna tastbaar.

Is dit de ultieme vorm van ramptoerisme? Ik ben er nog steeds niet over uit en schuifel wat onbehaaglijk door de halfvergane gangen. Ik probeer voor mezelf uit te maken wat me zo aantrekt in deze plek. Nieuwsgierigheid? Fotogeniekheid? Wereldgeschiedenis? Actualiteit? Drieëndertig jaar na de ramp woedt het debat over kernenergie immers weer volop, ook in België. Misschien speelt mijn achtergrond in architectuur en stedenbouw ook wel een rol. De tijd is hier letterlijk blijven stilstaan en sindsdien heeft de natuur zich in al haar veerkracht weer toegeëigend wat eigenlijk van haar is. In drie decennia tijd is het gebied volledig overwoekerd en zijn dierenpopulaties gaan floreren. Tegenwoordig zitten hier weer wolven en beren, een pijnlijke indicatie van hoe artificieel en onevenwichtig de leefomgeving is die we voor onszelf creëren.

// misschien wel de gevaarlijkste pop ter wereld?

De reactor

Onze tijd binnenin de wegrottende gebouwen is beperkt. De straling is hier nog steeds te hoog om lang rond te hangen. Paradoxaal genoeg ligt onze volgende stop pal naast reactor 4, waar er sinds 1986 nog steeds tonnen uranium en plutonium bedolven liggen onder het steenpuin. De radioactieve kern van de reactor is onder de hoge temperatuur die vrijkwam tijdens de ontploffing samengesmolten met een twintigtal andere substanties. De gigantische klomp die achterblijft is de gevaarlijkste materie gekend op aarde. Ironisch genoeg hebben we geen enkele manier om er veilig bij in de buurt te komen en geen idee wat ermee te doen als dat toch zou lukken. De substantie is te hard om te verzagen, en om de kern te splijten… nou ja. Dus bouwde men er de afgelopen 10 jaar een hoogtechnologische stolp overheen. Problemen voor toekomstige generaties, zo redeneert men. Het lijkt wel onze Belgische politiek.

// De nieuwe sarcofaag werd pas erg recent over de restanten van reactor 4 heen geschoven en is het grootste over land verplaatste object ter wereld

Pripyat

Naast de zesennegentig dorpen die op Oekraïens grondgebied werden geëvacueerd na de ramp werd ook één stad volledig ontruimd. 50 000 mensen kregen drie uur de tijd om te grijpen wat ze nodig hadden om het gebied drie dagen te verlaten. Ze kwamen nooit meer terug. Een spookstad in verval blijft achter, die een diepe indruk op me nalaat. Ooit was het hier prachtig, een van de mooiste en modernste steden van de Sovjet-Unie, vertelt mijn gids me. Een uitermate jonge bevolking kwam vaak van heinde en verre hiernaartoe om in het hoogtechnologische Chernobylcomplex te werken. Met parken, kinderopvang, een cultuurcentrum, sportfaciliteiten en zelfs een pretpark belichaamde Pripyat zowat ‘the Soviet dream’. Een stad van rozen werd ze genoemd. Nu is er hier enkel nog maar dood en verderf. En toch. Mooi is het hier nog steeds op een manier. Een melancholische, trieste en breekbare schoonheid hangt als een mistige sluier tussen de bomen die in en rond de ruïnes hun territorium langzaam terug claimen. Een reflectie van de duizenden levens die abrupt veranderden op die bewuste dag in april weerkaatst op het ijs van de bevroren vijvers in het park. De roestende gondels van het reuzenrad wiegen weemoedig in de wind, uit cadans en ritmeloos. Een prachtige metafoor. Het optimistisch vooruitgangsdenken uit de tweede helft van de twintigste eeuw maakte hier plaats voor het grote niets. Vergane glorie die je in stilte onontkoombaar in het gezicht staart. Een plaats waar de mensheid Icarusgewijs met de neus op haar beperkingen werd gedrukt. Dát is vooral de reden waarom je hier naartoe moet komen.

// gasmaskers tegen straling?

Koude Oorlog, warme toekomst

Vooraleer we de terugtocht naar Kiev aanvatten staat er nog een laatste stop op het programma: een radarmast die werd gebruikt als waarschuwingssysteem voor raketaanvallen tijdens de koude oorlog. Een kolos van een constructie die zo uit Star Wars lijkt te komen, 150 meter hoog en 500 meter lang. Daar passen al wel een paar windmolens op, me dunkt. Veel overheden beschouwden Chernobyl destijds slechts als een accident de parcours op het prestigieuze pad der nucleaire energie. Nieuwe technologie die, ondanks wat kinderziektes en hoge investingskosten tijd moest krijgen om verder ontwikkeld te worden, in naam van de vooruitgang. Een belangrijk precedent lijkt me. Als dat in het verleden kon met een geweldig dure energiebron die ons met nucleair afval en potentieel desastreuze gevolgen opzadelde, laat ons dan nu met dezelfde overtuiging volop inzetten op hernieuwbare energie, toch? Eens de infrastructuur er is schijnt de zon en waait de wind per slot van rekening heulemaal gratis.

// beter maar vanaf blijven zeker?

Praktisch

  • Vliegen doe je met UIA, de nationale Oekraïense luchtvaartmaatschappij vliegt dagelijks betaalbaar op Brussel. Vergeet niet je uitstoot te offsetten via bijvoorbeeld Greentripper. Een oplossing voor ons klimaatprobleem is het niet, maar het is een begin.
  • Een dagtrip naar Chernobyl boek je best een aantal dagen op voorhand online en omvat transport vanuit Kiev van en naar Chernobyl, toegang tot het gebied, een warme lunch en een gids voor een 90-tal euries. Wij boekten bij SoloEast travel en hebben er geen spijt van.
  • Tours worden het hele jaar door georganiseerd, de winter is minder druk en met wat geluk fantastisch voor foto’s.
  • Breng zeker je paspoort mee, je hebt het nodig om zowel het land als de exclusion zone binnen te geraken.
  • Hoe veilig is het om het radioactieve gebied te betreden? Voor enkele uren of zelfs dagen op de meest gedecontamineerde plaatsen is het gevaar beperkt. Werkers worden 15 dagen per maand toegelaten er te verblijven. Hier en daar was de hoeveelheid straling zelfs lager dan in het centrum van Kiev. Anderzijds teken je voor aankomst een waiver waarin je aangeeft dat je je op eigen verantwoordelijkheid in de zone begeeft. Paranoia zijn hoeft dus niet, gezond verstand gebruiken wel.

// Koude Oorlog radar raketgeval

Beautiful Bali

Beautiful Bali

Als ik een euro kreeg voor elke keer dat iemand van mijn virtuele vrienden de afgelopen jaren naar Bali afzakte, dan kon ik nog wel een keer of drie rond de wereld. Bali is hot, en dat sprak me aanvankelijk niet geweldig aan. De voorbije maanden bleek meermaals dat buiten de toeristenlijntjes kleuren zoveel interessanter is dan braaf het gebaande pad verder om zeep helpen. Oorspronkelijk beeldde ik me bij het plan ‘een maand in Indonesië spenderen’ dus ongerepte eilanden, holle boomstamkano’s, koppensnellers en hangmatten in. Want Bali da’s tegenwoordig voor comazuipers en yogahippies, toch?
Tienduizend kilometer op de trein dwars door Rusland doofden de goesting om kilometers te malen echter wat uit en het succesvolste Belgische WK ooit deed mijn bankrekening sneller wegkwijnen dan de populariteit van N-VA in de verkiezingspeilingen. Intussen leerde een iets grondigere blik op de kaart van Indonesië en een vooronderzoek over de Indo-Australische vliegroutes me dat mijn plan werk nodig had. Veel werk. Bali bleek alsnog het hoogst te scoren op de schaal der betaalbaar onafhankelijk vertier. Lekker eten, fotogenieke plekjes en een makkelijke verbinding met Australië (bedankt, comazuipers). Strand, bergen, snorkelen, goed weer, en alles binnen scooterafstand van elkaar. Voor ieder wat wils, met genoeg mogelijkheden om de toeristische zuidkust achter te laten, zo vertelde mijn online onderzoek me. Het werd een maand op Bali, huichelaar die ik ben.
// onwaarschijnlijk mooi Nusa Penida

Relaxen in Canggu, want wereldreizen is ook plannen

Op de luchthaven van Denpasar wachtte ik Bram op, die er net twee maanden had opzitten in Thailand, Myanmar, Vietnam en Laos. Smartphone bovenhalen, Grab (soort Aziatische Uber) bestellen en alle taxiscammers het nakijken geven. Een paar dagen acclimatiseren in het hippe Canggu. Jaloers de surfers gaan checken, pintjes drinken in Old Man’s en van aan het zwembad een Australisch working holiday visum regelen. Want wereldreizen is ook plannen.

// Bali verkennen per scooter

Scooter huren en hup, op pad

De allerbeste manier om Bali te zien met een maximum aan vrijheid en een minimum aan monetaire middelen is een scooter huren voor langere tijd. Twee schamele euro’s betaalden wij per dag, plus nog wat pocket change voor benzine. In ruil kregen we voor drie weken de beschikking over ons stalen ros. Onverharde wegen, steil bergop of in ‘t donker aan de linkerkant van de baan sjezen, heurlijk. Gaan waar je wil, wanneer je wil. Zonder opdringerige taxichauffeurs. Twee lekke achterbanden en wat schaafwonden konden niet verhinderen dat we op drie weken zo’n duizend kilometer toerden. In tegenwijzerszin rond het eiland, zonder tijdsdruk. En mét een tan. Pas mal, quoi.

// Scooters = vrijheid

Noord, oost, zuid, west

Na onze verplichte acclimatisatie in Canggu ging het naar de rijstvelden van Tirtagangga. Op bezoek bij Sarah, die jaren geleden haar hart verloor aan een Balinees en er nog steeds woont. Verder, via Sidemen, Candidasa en Pura Lempuyang naar het oostelijke Amed in de schaduw van vulkaan Agung, die vorig jaar nog paniek en massale evacuaties veroorzaakte. Daarna via noordelijke hoofdstad Singaraja de Central Mountains in op zoek naar homestays en watervallen. Langs Munduk en de Twin Lakes richting westelijkste puntje van Bali voor de ferry naar Java. Na een wat bizar bezoek aan een lokale carnavalsstoet met onze homestaygids en een nachtelijk ommetje rond, op en in de actieve zwavelmijn slash vulkaankrater Ijen sputterden we terug naar Bali voor een onvermijdelijk bezoek aan Ubud, het culturele hart van het eiland. Inclusief yoga initiatie, die ons warempel behoorlijk kon bekoren ondanks een pijnlijk minimum aan talent en de flexibiliteit van een holle boomstam. Vervolgens huurden we nog een privé villa in Seminyak, maakten we voor enkele dagen de oversteek naar het geweldige Nusa Penida en rondden we uiteindelijk een bewogen maand af op de stranden van Uluwatu, waar we met frisse Bintang in de hand de verwoede pogingen van diverse beginner-surfers vanuit een ligstoel op z’n Simon Cowell’s beoordeelden. Een dagje shoppen in Kuta ter voorbereiding van ons Australisch avontuur vulde de laatste dag op ons Indonesisch visum in en ten slotte trokken we terug naar Denpasar Airport voor een nachtvlucht naar Cairns.

// balletje trappen bij zonsondergang in Galungan. Ondertussen verbrandt de buurman zijn afval

Conclusie?

Uiteindelijk wisten we de comazuipers in het zuiden van het eiland grotendeels te vermijden, bleken de yogahippies en planteneters in en rond Ubud de slechtsten nog niet en werd bevestigd dat Bali wel degelijk wat in petto heeft voor eenieder die de zuidkust durft verlaten op een roestige Honda. Een maand op Bali en Nusa Penida was weliswaar meer dan voldoende. Het vlakbij gelegden eiland Lombok wordt trouwens algemeen beschouwd als het minder toeristische, minder ontwikkelde en authentiekere broertje van Bali, maar een reeks verwoestende aardbevingen vlak voor én tijdens onze Bali trip maakte een bezoek helaas onmogelijk. Ook de Gili’s waren geëvacueerd uit angst voor tsunami’s en Komodo National Park een paar eilanden verderop was dan weer een té grote hap uit ons budget. Bovendien zou ik bij een volgende passage zeker ook Nusa Ceningan en Nusa Lembongan met een bezoek vereren. Meer dan voldoende redenen dus om binnen afzienbare tijd nog eens naar Indonesië af te zakken. Wie weet komen die holle boomstamkano’s dan alsnog bovendrijven…

// Vulkaan Agung vanop de schommel

Aanraders

  • Wandeling door de rijstvelden, Tirtagangga
  • Met de scooter door de Sidemen rijstterrassen
  • Sekumpul waterval én vlakbij gelegen Fiji waterval
  • Luie namiddag op White Sand Beach, Perasi
  • Zonsondergang met uitzicht over Mt. Agung na bezoek aan White Sand Beach
  • Bezoek aan de Pura Lempuyang tempel
  • Pintjes drinken bij zonsondergang op Sunset Point, Jemeluk Beach 
  • Independence Day (17 aug) parades bekijken op diverse plaatsen op Bali
  • Meet de locals!
  • Heerlijke pizza’s in een prachtig gebouw en dito view, Ngiring Ngwedang Restaurant, Munduk
  • Nachtelijke beklimming en prachtige zonsopgang op Kawah Ijen, Java
  • Eco-architectuur rondleiding (of luxe accomodatie!) in Green village, Ubud
  • Ubud Monkey Forest
  • Zonsopgang in de Tegallallang rijstterrassen, Ubud
  • Yoga initiatie voor beginners in Ubud Yoga House, Ubud
  • Avocado Warung, Ubud
  • Dinner én film in Paradiso vegan cinema, Ubud
  • Oreo cheesecake (!!!), Oops restaurant, Ubud
  • Surf initiatie, Padang Padang Beach, Uluwatu
  • Snorkelen met Manta Rays, Nusa Penida
  • Keling Keling Beach, Nusa Penida 
  • Atuh Beach, Nusa Penida 
  • Hidden treehouse, Nusa Penida
  • Broken Beach, Nusa Penida
// Tirtagangga rijstvelden
// Sidemen rijstterrassen
// Sekumpul waterval
// Fiji waterval
// White Sand Beach
// mighty Mount Agung
// Pura Lempuyang Temple, inclusief sarong
// Sunset Point, Jemeluk Beach
// Independence Day parade, Klungkung
// Balinese smiles
// Ijen kratermeer
// zonsopgang op Kawah Ijen
// bamboevilla’s in Green Village, Ubud
// twee apen bij elkaar, Ubud Monkey Forest
// Tegallallang rijstterrassen vroeg in de ochtend
// heerlijkheden in de Avocado Warung
// de befaamde Manta Ray’s van Nusa Penida
// Keling Keling Beach
// Atuh Beach
// Broken Beach, Nusa Penida
// de Hidden Treehouse, Nusa Penida
// Padang Padang Beach, Uluwatu

Hello Australia! The journey isn’t over (yet)

Hello Australia! The journey isn’t over (yet)

Veertien maanden. Zolang is het geleden dat ik voor het eerst m’n deur achter me dichttrok en met een euforisch gevoel op het vliegtuig sprong naar Helsinki. Geen job, geen lief, geen woonplaats en geen verplichtingen. Een relatief gespijsde bankrekening die me ongeveer een jaar de mogelijkheid moest geven om zo vrij te zijn als een vogel. Een hoofd vol vage plannen, een hart vol jeugdig enthousiasme en een gezond lichaam dat snakte naar méér dan af en toe een uurtje in de fitness of die eindeloze marathontoertjes in het Antwerpse Boekenbergpark.
Fastforward naar nu. Een lief rijker, een paar duizend euro’s armer, maar nog steeds een vrije vogel. Nog steeds geen vast adres of baas die me de les spelt. Ik heb de afgelopen maanden véél scheune plekjes gezien, verspreid over drie continenten. Wildgekampeerd in het laatste stukje échte Europese wildernis, gesurft op Braziliaanse stranden, thee gedronken met Pakistaanse herders in het hooggebergte en gemediteerd met Cambodjaanse monniken. Ik heb ongelofelijk veel kilometers gevreten. Alleen én in compagnie. In bussen waar ik baby’s of vechthanen op mijn schoot geduwd kreeg, al liftend met wegpiraten, kotsende nonnekes en gevechtspiloten. Te voet besneeuwde bergtoppen getrotseerd, met een dirtbike woestijnen bedwongen en met een scooter het eiland van de goden rondgetuft. Ergens tussendoor kwam er zelfs een luchtballon aan te pas. Ik heb een heel continent doorkruist op de trein en veel meer gevlogen dan oorspronkelijk het plan was. Geld opgedaan ook, want dat kost toch veel hè, zo’n wereldreis. Mijn budget is er volledig door, een vreemd gevoel, dat een beetje verlammend werkt. En toch ben ik nog niet terug thuis. Hoewel ik er misschien wel klaar voor ben.
// wildkamperen op de Kungsleden route, noord-Zweden

Reizen is plezant. Meestal.

Het afgelopen jaar was een rollercoaster van ervaringen en emoties. En zoveel ups brengen op den duur ook enkele downs met zich mee. Begrijp me niet verkeerd, ongelimiteerd reizen is de max en ik heb van elk moment genoten en geleerd, maar dipjes zijn onvermijdelijk, net als thuis. Een schuldgevoel van jewelste overvalt me als ik een dag nauwelijks mijn bed uitkom terwijl de wereld me toelacht en in veel gevallen de resterende dagen op mijn visum onverbiddelijk verder wegtikken. Accomodatie en eten betalen terwijl je niks doet, da’s toch te zot? 
// Surfen in Itacaré, Brazilië

Reizen is tijd nemen

Ik merk bij mezelf dat ik misschien af en toe wat te weinig tijd heb genomen om stil te staan bij de dingen en alle ervaringen even te verwerken. Van hot naar her, in een op hol geslagen carousel van bergen, stranden, regenwoud en steden. Op den duur geraak je wat uitgeblust. Watervallen of grotten gaan verkennen? Ach laat me toch gerust, ik kijk liever voor de twaalfde keer naar Friends vandaag. Uit eten gaan? Ik zou liever zelf nog eens in de keuken staan. Uitpakken, terug inpakken en uitzoeken hoe ik naar de volgende bestemming geraak? Nou, liever niet, ik blijf nog wel een dag. Of tien. Hier, in deze zetel.
// Noord Pakistan, land van herders en achtduizenders (en politieposten)

Travel fatigue

Verzadiging slaat soms ongenadig toe, en gewoon toegeven aan dat gevoel is het beste wat je kan doen op dat moment heb ik gemerkt. Het goedkoopste hostel uitzoeken en een hele week netflixen. Vrijwilligerswerk doen in ruil voor kost en inwoon. Op een plaats blijven hangen, bij voorkeur ergens waar niks te doen is. De inspiratie terug laten opborrelen. Purpose vinden, doelen bijstellen, verandering doorvoeren. Ik doe dit voor mijn plezier, remember?
// Cambodjaanse monniken na een 10-daagde meditatiecursus in Battambang

Australië of België?

Zo ook nu. Na een maand op Bali en een nachtvlucht naar Cairns ben ik aangekomen in een land waar Europese afstanden verbleken en een half jaar het absolute minimum lijkt om een idee te vormen van de couleur local. Alweer een nieuwe start dus, op een moment dat ik blut ben en misschien mentaal wel klaar om terug naar huis te komen. Vol met nieuwe ideeën over hoe mijn leven thuis eruit moet zien. Met veel zin om een nieuwe job te zoeken en weer wat routine in te bouwen. Met nieuw ontdekte passies en dromen. Vol energie ook om nieuwe projecten vorm te geven. Dus waarom niet gewoon toegeven aan dat gevoel en een vlucht huiswaarts boeken?
// Gletsjer op de flanken van Rakaposhi (7.788m), noord Pakistan

Twijfelen

Het antwoord is niet zo eenvoudig. Ik weet het eigenlijk zelf niet goed en in mijn eigen hoofd pingpong ik voortdurend pro’s en contra’s heen en weer. Wat is de kans dat ik nog eens langer dan een maand verlof kan nemen? Een working holiday hier in Australië kan immers maar tot je dertigste. Maar kan ik wel overleven zonder een op voorhand opgepotte berg geld, en enkel uitgeven waar ik hier ter plaatse voor werk? Zeker als die job aardbeienplukker of werfslaaf is terwijl ik thuis toch een goeie job kan vinden? Is het logisch om terug te gaan naar België waar weldra de winter begint terwijl hier de zomer in volle aantocht is? Maar wat met mijn netwerk thuis? Grootouders worden weer een jaartje ouder en hebben ook niet het eeuwige leven. Zussen studeren af of veranderen van job. Ouders naderen de pensioengerechtigde leeftijd en vrienden beginnen te trouwen en kinderen te kweken. Wil ik daar dan geen deel van uitmaken? Oké, maar eerst moet ik toch mijn blog afwerken? Daar moeten nog zoveel verhalen en foto’s op verschijnen van het afgelopen jaar. Dat haal ik nooit in als ik er pas thuis aan begin. Maar stel nu dat ik me na een maand thuis alweer bedenk? Als alles terug bij het oude is en die wereldreis al bijna een verre, vage herinnering lijkt. Ik wil wedden dat Australië dan weer het paradijs lijkt.
// rondscooteren op Bali

Que Sera, sera

Het antwoord is dus een volmondige ‘geen idee’. Ik blijf hier in eerste instantie om te zien of dat dipje opnieuw plaatsmaakt voor goesting. Ik neem deze keer wél de tijd om even stil te staan bij het afgelopen jaar en mijn ervaringen te verwerken vooraleer een definitieve keuze te maken over het afsluiten van dit hoofdstuk in mijn leven. En als die dip van geen wijken weet? Wel dan boek ik binnenkort alsnog die vlucht.
// ballonvlucht in de vroege uurtje in Cappadocia, Centraal-Turkije
// een week op de trans-Siberië Express, Rusland
// kerstavond op het strand, Koh Lanta, Thailand
// happy Livia, Koh Lipe, Thailand
// zonsopgang, Bagan, Myanmar
// lege straten in de oude stad van Qashgar, West-China
// besneeuwde bergtoppen van de Pamir, Kyrgyzstan
// gedomesticeerde paarden in Kolsai Lakes National Park, Kazachstan
Snapshots of Hong Kong

Snapshots of Hong Kong

Hoe lang is een Chinees? Zijn Chinezen in eigen land even vastberaden om alle andere toeristen te vernederen wat betreft het aantal genomen selfies? Hoe hou je die stokjes precies vast om efficiënt een portie noedels naar binnen te werken? En vooral: is het mogelijk een Chinees ‘de kat krabt de krollen van de trap’ te laten zeggen? Na een zevendaagse treinreis door een van de dunst bevolkte regio’s op Aarde arriveerde ik met die vragen in het achterhoofd compleet onvoorbereid in het andere uiterste. Drie dagen dompelde ik me onder in Hong Kong’s waanzinnige rat race, die me overdonderde als een adrenaline shot na een lange coma. 
Na vier weken Rusland werd ik de ochtend van mijn aankomst in Vladivostok het land uit gebonjourd (alhoewel Putin daar nu wel op terug lijkt te komen). Zeven dagen op de trein om vervolgens aan te komen op de eindbestemming en linea recta op het vliegtuig richting Hong Kong te springen? Nou ja, vluchten naar Indonesië zijn nu eenmaal goedkoper als je al aan de juiste kant van de wereld bent, en die trans-Siberische Express is toch al een ervaring op zichzelf? Goedgemutst (bedankt Vladimir voor die laatste ochtendlijke shotjes vodka) en vol energie stond ik te popelen om eindelijk weer eens de benen te strekken. China, part two.

Stad of land?

Technisch gezien is Hong Kong een ‘speciale administratieve regio’ van China. Ze hebben hier hun eigen currency, alle signalisatie is tweetalig Chinees en Engels en voor ons verwende westerners is een visum ook niet nodig, met dank aan de Britse koloniale megalomanie uit de negentiende eeuw.

Hoogbouw, beton en meer van dat moois

Dat ze met veel zijn, die Chinezen, dat wist ik al. Maar als je ze dan eens allemaal samen een kruispunt ziet oversteken word je toch nog steeds wat overdonderd. Zeven en half miljoen mensen die op een zakdoek leven, daarvan springt mijn architectenhart op. Hoogbouw en densificatie zijn sleutelbegrippen in onze steden van de toekomst, zo roept de architecturale avant-garde graag. En Hong Kong toont dat het kan.
Als een van de dichtstbevolkte steden op aarde sloeg Hong Kong me wel even uit mijn lood toen ik voor het eerst uit de metro opdook, en niet alleen omdat de eerste ijskoude airconditioningdruppel van velen pardoes in mijn nek belandde en me koude rillingen gaf. Drukte, neon, wolkenkrabbers en beweging óveral waar je kijkt. Een gigantische termietenheuvel, de stad als een machine. Maar dan wel een die goed geolied is, en omringd wordt door met jungle begroeide heuvels en parelwitte stranden. Wat ik dan precies gedaan heb, daar in klein-China? Choosing is losing, dus deed ik gewoon alles.
[FinalTilesGallery id=’13’]

Dag 1: Tsim Sha Tsui, Kowloon, Lion’s rock

Mijn hostel bevond zich in het centrum van kleurrijk Tsim Sha Tsui en dus besloot ik op dag 1 rond te struinen door de noordelijke helft van Hong Kong. Kilometers werden afgemalen en de odometer in mijn telefoon ontplofte bijna van enthousiasme na een aantal treindagen waarin mijn dagelijks stappengemiddelde zelfs de triple digits niet haalde.

Kowloon Park

Een oase van rust aan Nathan Road. Al zijn de wolkenkrabbers ook hier nooit ver weg.

Tin Hau temple

Onderweg van Kowloon Park naar de drukte van Mongkok even binnenspringen en een wierookstokje aansteken ter attentie van de godin van de zee. En meteen een schietgebedje erbij voor een goeie surf morgen!

Shopping in Mongkok

Nu mijn kampeermateriaal weer thuis is heb ik eindelijk terug plaats in mijn rugzak. Nieuwe Vanskes kopen op Sneaker Street dus, de grootste verzameling sneaker winkels ter wereld. Ik loop begot al veel te lang rond op die hybride bergbottinen.

Goldfish Market

Trieste verzameling dierenwinkels op een kruispunt middenin Mongkok. Volgens de Chinese traditie brengt het geluk vissen in huis te hebben, vandaar dat je veel locals fronsend door het aanbod zal zien gaan als ware ze op zoek naar die ene Bowie LP in een bak vol tomorrowland troep. Je zou er bijna een paar kopen om ze te verlossen uit hun plastic zakje voor ze gekookt zijn in de blakende zon… Fotogeniek, dat wel.

Fa Yuen Street Market

Of het nu is voor lunch tussen de locals op de bovenste verdieping of voor (verpakkingsvrije) verse vis, vlees, fruit en groenten op niveau 1 en 2, Fa Yuen market is een welkom onderkomen na een broeierige voormiddag onder de Hong Kongse zon.

Choi Hung Estate

Publieksliefhebber op Instagram, maar toch vooral ook een van de oudste sociale huisvestingsprojecten in Hong Kong. Rechttoe rechtaan architectuur die werkt.

Ping Shek Estate

Nog zo’n kanjer van een woontoren. Geeft erg veel voldoening voor de fotografen met OCD trekjes onder ons.

Lion’s Rock Trail

Het beste uitzicht in de hele stad? Daarvoor kun je maar beter de benen insmeren. Hoewel The Peak op Hong Kong Island de bekendste hotspot is voor gretige selfienemers en ander gespuis is het uitzicht vanaf Lion’s Rock overdag indrukwekkender, naar mijn mening. Bovendien is de kans groot dat je er moederziel alleen van kunt genieten in plaats van vanonder de geurige oksel van Lí, Wei of Jìng. De volledige trail is zo’n 4km lang maar ik trok een goeie 4 uur uit en genoot uitgebreid van de zonsondergang vanaf de top. Wees voorbereid met liters water en een handdoek, want met een thermometer die 30+ graden aanwijst, een luchtvochtigheid van 70% en een helling die op veel plekken meer wegheeft van een Tour de France col buiten categorie krijgt de uitdrukking ‘nat in het zweet’ hier een compleet nieuwe betekenis.

Temple Street Night Market

Na de heroïsche beklimming van Lion’s Rock vond ik heil in een paar koude Tsingtao’s en een heerlijk avondmaal in een seafood restaurantje middenin de bekende Temple Street night market. Grijp een plastic kruk en schuif aan voor een gebarbecued viske of fried rice met scampi’s terwijl je rondom je krabben die zonet nog in een tank rondscharrelden in keelgaten ziet verdwijnen. Laat de typische prullariamarkt zelf vooral links liggen.

Neon lights at Jordan Road / Nathan Road

Onderweg naar mijn hostel maakte ik nog graag een ommetje voor een crème glace (gezien de 25+ gradenregel) en om wat plaatjes te schieten van de neon lichtreclames die in overmaat aanwezig zijn in de zone rond de Temple Street night market. Statief, check.

Dag 2: Dragon’s Back Hike and Big Wave Beach

Tijd om de grote oversteek te maken naar Hong Kong Island.

Victoria Harbour

De bekende skyline vanaf het water. De schaal van dat – fullsized – reuzenrad zegt alles.

Star Ferry

Een icoon van de stad en een goedkope manier om van Kowloon naar Hong Kong Island te geraken. De wolkenkrabbers aan beide zijden krijg je er gratis bij.

Dragon’s Back Hike

Deze 8,5km lange wandeling werd reeds door Time Magazine verkozen tot best urban hike in Asia en toont een andere kant van deze bruisende metropool. Neem een camera mee en geniet van de uitzichten over beschutte baaitjes en de South China Sea!

Big Wave Beach

Tai Long Wan village is het perfecte eindpunt van de Dragon’s Back hike. Geniet van een lekkere lunch, koop een karrenvracht kokosnoten en trotseer de golven op je surfboard. Of huur gewoon een strandstoel en relax met een frisse pint tot de zon achter de heuvels verdwijnt.

IFC Mall Roof Garden

Dit moderne winkelcentrum in het hart van het Central district is op zich niet zo bijzonder, ware het niet dat de daktuin gratis toegankelijk is en een aantal interessante uitzichten biedt. Geen zin in street food vanavond? De daktuin heeft ook enkele gastronomische troeven voor de meerwaardezoeker, zie hieronder.

Dinner at Dear Lilly

Cocktails en dinner in een feeërieke setting met een killer view.

Drinks in SoHo

Wie nog energie over heeft kan South of Hollywood Road (SoHo) terecht in een van de hippe bars of nachtclubs tot in de vroege uurtjes.

Dag 3: Hong Kong CBD and The Peak

Shoppen, street art en wolkenkrabbers zover het oog reikt.

Graham Street

Nog een fotoshoot klassieker, zo getuige de tientallen vrouwmensen die hun boyfriends of Instagram meesleuren voor een snapshot of honderd. Come at me likes!

Peoplewatching

Ga zitten op een plastic krukje langs de kant van de weg, bestel een koffietje en neem de tijd om de inwoners van Hong Kong te observeren tijdens hun dagelijkse bezigheden. Niet iedereen is altijd even gehaast!

Sunset at IFC2

De 55ste verdieping van IFC2 is tijdens weekdagen tot 20u gratis te bezoeken en biedt een onwaarschijnlijk straf uitzicht over Victoria Harbour. Helaas deed ik onvoldoende research en stond ik in de lobby op zaterdag, maar de zonsondergang zien vanop die hoogte stond hoog op mijn lijstje.

The Peak

Het bekendste uitzicht over de stad dat perfect de hallucinante hoogbouwwaanzin in één shot samenvat. Hong Kong bevat meer dan 1300 gebouwen over 100m hoog en van hieruit zie je ze zo ongeveer allemaal. Het beste uitzicht krijg je vanaf het (betalend) Sky Terrace 428, maar voor wie elke cent telt biedt Lugard Road een gratis alternatief. Doe jezelf een lol en vermijd weekends en de cable car, tenzij je graag uren aanschuift tussen gemondmaskerde selfiestickhanterende tourgroepen. Spring in plaats daarvan op dubbeldekkerbus 15 vlak naast Central Pier 4 (vlakbij IFC2) en zie de bus langzaam opvullen naarmate je de top bereikt.

Practical

  • Naar mijn gevoel was drie dagen perfect om een idee te krijgen van what makes this city tick, maar ook als je maar een paar uur hebt tijdens een layover naar een andere bestemming is het de moeite om snel de stad in te duiken. Al is het maar om de sfeer op te snuiven en dumplings te eten!
  • Ik verbleef in Delta Hotel, een goedkope accommodatie in de Chungking Mansions in het hart van Tsim Sha Tsui voor 12,5€ per nacht in een minidorm met 3 bedden. Qua locatie perfect, proper en goed gerund. Verwacht voor die prijs echter geen meter ruimte teveel…
  • Hong Kong bezoeken hoeft niet duur te zijn. Bijna alle van bovenstaande bezienswaardigheden zijn gratis te bezoeken en makkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer. Investeer in een Airport Express travel pass in de luchthaven en voor 300HK$ (32,5€) heb je transport van en naar het vliegveld en drie dagen onbeperkt vervoer met de MRT (metro) en bus. Een goedkopere optie vind je volgens mij niet…
  • De volgorde waarin ik de bezienswaardigheden bezocht was praktisch gezien de meest logische rekening houdend met afstanden en tijdstippen vanaf mijn accomodatie en omvat enkel transport te voet, met de MRT en op twee gelegenheden met de bus (the Peak en de bus naar het startpunt van de Dragon’s back trail en terug). Als je alles wilt zien ben je beter goed uitgeslapen, want ik wandelde volgens mijn iPhone gemiddeld zo’n 20km per dag…

Also by Everywhere in Particular