Chapter 9 – This is it, I’m traveling the world

by | Oct 26, 2017 | Around the world, Thoughts | 3 comments

I did it. I quit my job to travel the world for an undefined amount of time! I’m realising a dream that has been growing inside me since the day I set foot on Spanish soil for my exchange year as an undergraduate architecture student. After only one month in Valencia, on a rare wet September evening in 2012, I sat down and wrote this article, describing how starting over in a new place had opened my eyes for the endless possibilities our world has to offer. At the end of my year my closing notes stressed the fact that I had changed as a person and that I still stood behind everything I had written on that stormy Saturday in September several months earlier. Flying back to Belgium I knew that at some point in the near future I wanted to make the journey of a lifetime. Leave everything behind in search of personal growth, adventure and natural beauty. Satisfy my curiosity. Experience what raw, pure freedom looks like. See new places and meet new people on a day-to-day basis. Explore. Dream. Discover (thank you Mark Twain).

But as the expression goes, life is what happens when you’re busy making plans, and for me it wasn’t any different. I still had a year left at university and a master’s thesis to write. I snapped out of my dream and got on with normal life, interweaving it with travel whenever possible. I chose Maputo, capital of Mozambique, as the subject of my dissertation and subsequently spent 2 months doing field work in Southern Africa. An unforgettable experience in itself, it only fed my hunger to discover the rest of the world.

After graduating I was confronted with a hard choice: leaving everything behind to pursue my desire to travel, or start a two-year architecture internship, necessary to become a licensed architect. As I had virtually no financial means to travel the world indefinitely and because finding an internship was just the next logical step in my architectural education I went with the second option. I told myself I would first get my shit together and do the responsible thing, establishing a firm foundation in the career I want to pursue since I’m 14. To have something to return to when I’m done traveling, something I know will happen at some point. As a compromise I did spend a month and a half hitchhiking through a hot European summer and 3 months volunteering in Asia first though, combining my interest in architecture and travel by working with an ngo that used permaculture and sustainable architecture as a way to sensitise and educate local farming communities in the Philippines about the consequences of climate change.

2015 came along and I started my internship with a design firm in Antwerp. Two years passed by in a heartbeat and I loved my job, that allowed me to work on interesting projects surrounded by experienced and inspirational colleagues, while at the same time experiencing firsthand how to guide the complicated process of getting something built in the real world. I moved to Antwerp and found a shared house on walking distance from the office. I started to do my own laundry, pay taxes, take evening classes and make plans for the weekend. Little by little I felt myself settling down in this new city. But despite loving every aspect of my new working life the desire to travel kept bouncing around in my mind. I’d come home after work and spend entire evenings watching travel videos, reading travel blogs and researching routes and destinations. At some point I realised that I would never forgive myself for not pursuing this dream. “It’ll never be as easy as it is right now,” I told myself. The question if I was really going to do this became a question of “when am I going to do this?” Even if it would turn out to be a horrible, lonely experience and if I would realise that I had been in love with the idea of traveling instead of the actual act itself, at least I wouldn’t be thinking 10 or 20 or 50 years from now what would have happened had I made the jump.

After the end of my internship I stayed with the firm for a couple more months to be able to finish some of the projects I’d been working on. Finally I picked a date for my last day and informed my employer of my decision. I felt that if I wanted to do this for real, the time had come. I’d come to a crossroads where keeping my position as a junior architect would mean committing to an actual career, instead of a – slightly prolonged – internship. Postponing it any longer would somehow feel like postponing the rest of my life. I’ve been consciously avoiding things like serious relationships and long-term rent contracts out of fear to get too attached to people or places to an extent where it could compromise my travel plans, something I can’t and don’t want to keep doing forever. Despite my decision to leave I have realised over the past 3 years that working as an architect in Belgium is what I want to do in the future. I want to settle down at some point and I’m convinced that I will find the right girl to do it with, but I’m 26 now and still at the very start of the rest of my life. My career in architecture will probably last for the next 40 years. A year more or less will change little in that regard. And 26 is hardly too late to find the girl of my dreams. I have left my life behind in the best possible way to pick it back up whenever I return. I have some working experience and a decent portfolio now, so finding a new job should not be too hard. I have a supporting family and great friends that will be there when I decide to return. Maybe I even inspired some of them to not blindly rush into the settled-down serious life with pension funds and wedding plans just yet, but to take some time to figure out if that is actually what they want out of life.

My last day at work is 3,5 months ago now. A wedding invitation in Helsinki changed my original travel plan and I spent a wonderful month in Scandinavia because of it. When I got back home I started to prepare for the real deal. Apparently leaving the country without knowing when you’ll be back is a little less romantic than jumping in your convertible and driving away into the sunset. Eventually I did get my things in order and, looking back one last time to my beautiful city and old life, boarded the train that would catapult me into my enticing adventure.

I’m writing this on an overnight train from Bulgaria to Istanbul, 40 days after leaving home for southeastern Europe. I’ve crossed 10 countries so far, met what seems like half the population of Australia, volunteered on an organic farm and made it to the most eastern border of the European continent. I have a visa for Iran and a flight from Iran to Malaysia in the beginning of December. After that, only ideas. Discover Southeast Asia further for sure. Australia and New Zealand too, maybe. I left Belgium with the idea of staying away for a year, although that plan largely depends on the events, places and people that cross my path. If I get bored, lonely or satisfied with traveling I can and will just go back home and resume my life without regrets. If I have the time of my life a year might not be enough.

I’m realising a dream that has been several years in the making. I dared to dream big and have sacrificed everything that stood in the way of me and the realisation of that dream. The fact that I’ve done all that and that I’m on the road now means my trip has already succeeded. If I die tomorrow because of a reckless Turkish bus driver or a skydiving incident or an overdose of delicious Asian food, it will be doing something I have been passionate about for the better part of a decade. Regardless of what comes next I already accomplished what I set out to do.

3 Comments

  1. Oom Rob

    Ik wens je nog een avontuurlijke en leerrijke wereldreis, Nico
    En dank om je belevenissen te delen met ons

    Reply
  2. sympathisantevanuwschrijven

    Het lezen van wat jij schrijft is een verademing en kwelling tegelijkertijd.
    De nodige moed om stappen te nemen die jij genomen hebt, is iets waar ik momenteel mee worstel. Uw bedenkingen klinken zeer herkenbaar en het doet deugd dit van een ander te lezen.
    Het is voor mij ook die knagende honger, die blijvende overtuiging dat ik het me zo hard ga beklagen als ik het niet probeer, die het uiteindelijk hopelijk zal winnen van de angst voor het eenzame.
    Misschien ben ik ook een beetje jaloers. Prijs u gelukkig met die steun van je familie en vrienden en zie ze nooit als vanzelfsprekend.
    Ik heb ervaren dat los van hoe graag mensen je ook kunnen zien, situaties als deze toch een grote impact kunnen hebben en niet iedereen er evenveel voor open staat om hiermee om te gaan, of, niet iedereen het de hele rit volhoudt, ondanks dat ze dat initieel wel wouden doen.
    Afstand beukt hoe dan ook in op elke soort relatie, of het nu vriendschappelijk, intiem of familiaal is.
    Mijn eigen “avontuur” zit nog maar in een beginfase, maar nu al ervaar ik tegenwind van mensen met wel de beste bedoelingen, maar niet dezelfde visie.
    O.a. daarom tracht ik me ook zo weinig mogelijk te binden.
    Iets waar ik vrede mee genomen heb, niet omdat ik het leuk vind, integendeel, wel omdat het voorlopig de enige manier lijkt om meer problemen te vermijden.
    Maar eerlijk, hoe k*t is dit?
    Alsof het -op deze manier- avontuurlijk ingesteld zijn en in combinatie hiermee ook een duurzame relatie hebben niet mogelijk zou zijn? Zeldzaam, dat wel, maar onmogelijk? Dat zou mijn grootste angst zijn.
    Doordat je zelf het gevoel hebt dat je in de toekomst sowieso terug naar België wilt komen, begrijp ik je redenering volledig, op vlak van uitstellen van een intieme relatie.
    Voor mensen als mezelf, die nog niet zo ver staan en weten dat het Belgische settelen een optie kan zijn later, maar zich evenzeer nog afvragen of die honger die ze nu ervaren niet iets gaat zijn dat ze hun hele leven met zich mee zullen dragen, is het iets complexer. Want wat als doorheen de jaren er zich steeds nieuwe kansen blijven voordoen, nu net buiten België? Wanneer zeg je dan “stop”? Als die honger blijft, hoe beslis je dan om op een bepaald moment toch terug te keren en je levenswijze om te draaien?
    Wachten tot na het avontuur, is een begrijpelijke, en zeker geen slechte keuze ; maar hoeveel mooier zou het niet kunnen zijn om het avontuur zelf ook al te kunnen delen met de persoon waar je je hele leven verder mee wilt opbouwen?
    Iemand vinden die gek genoeg is om in jouw dromen mee te gaan, en tegelijkertijd zich ook vol passie op zijn/haar eigen dromen kan blijven smijten in eenzelfde context. Iemand aan uw zijde hebben die u door en door kent, begrijpt en steunt op de moeilijke momenten. Iemand waarmee je op oude leeftijd samen kunt terug kijken op “die goede oude tijd” waarin je dit en dat allemaal meegemaakt hebt. Iemand die u heeft zien evolueren in een oud en wijs persoon rijk aan levenservaringen, maar zich nog als de dag van gisteren herinnert hoe je als jonge enthousiasteling nog groen achter de oren was.
    Voor mij zou zo iemand mijn leven compleet maken, gelijk waar ik uiteindelijk met die persoon ook terecht zou komen. Maar ik besef dat ik het mezelf ook onmogelijk maak, zolang ik die bindingsangst laat winnen. En ik vrees dat zelfs als ik ooit het geluk zou hebben een gelijkgezinde persoon tegen te mogen komen waar ik ook de nodige klik mee zou hebben, de kans dan groot is dat niet enkel ik, maar ook hij, een relatie zou mijden om dezelfde redenen.
    En dat besef blijft k*t.
    Ik snap uw redenering, en ik geef u geen ongelijk, maar ik hoop van harte dat de juiste persoon en ikzelf, net zoals alle mensen die in een gelijkaardige situatie zitten, toch de moed mogen vinden om die logica op de goede moment even te laten varen. Want wat als je zo’n zeldzame potentiële band aan je voorbij laat gaan? Wat als? Ik zou het mezelf evenzeer beklagen.

    Reply
  3. oom joost

    Received your postcard with thanks. I´m so grateful to you after having read your travels through life and seen the images of the places you stayed, together with travel companions or alone. As you truly say in the chapter on your Erasmus-time it otherwise is very difficult to explain in words to bystanders what you experienced. The mix of words and images render superbly your discovery of your way in this world. Many, many thanks for this boost in optimism. Keep on truckin´ – love to see how you´re getting along.

    Reply

Trackbacks/Pingbacks

  1. Bye bye 2017, you’ve been great (to me) | Everywhere in Particular - […] but not least, 2017 was the year I finally mustered up the courage to follow a dream and leave…

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *